Yargıtay’dan Yıllık İ̇zin Alacakları İ̇çin Beş Yıllık Zamanaşımı Kararı

İşçilerin kullanamadıkları yıllık izinlere ilişkin ücret alacaklarında uygulanacak zamanaşımı süresi Yargıtay’ın kararıyla yeniden gündeme geldi. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, iş sözleşmesinden kaynaklanan yıllık ücretli izin alacağında zamanaşımı süresinin 10 yıl değil, 5 yıl olduğuna hükmetti.

Zamanaşımı Süresi 2017’de Beş Yıla İndi

İşçilerin kullanılmayan yıllık izin ücretleri bakımından 2012-2017 yılları arasında 10 yıllık zamanaşımı süresi uygulanıyordu. Ancak 2017’de yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun Ek Madde 3’üyle, iş sözleşmesinden kaynaklanması koşuluyla yıllık izin ücreti alacaklarında zamanaşımı süresi 5 yıl olarak belirlendi. 2020 yılında iş davalarına bakan Yargıtay 22. Hukuk Dairesi ile Yargıtay 9. Hukuk Dairesi birleştirildi. Birleşmenin ardından yıllık izin ücreti alacaklarında uygulanacak süreyi değerlendiren Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, verdiği içtihat kararında zamanaşımının 5 yıl olduğu yönündeki yaklaşımı benimsedi. Bu karara rağmen kullanılmayan izinlerinin ücretini alamadığını belirten bazı işçiler ve yakınları, alacaklarını tahsil etmek amacıyla iş mahkemelerine başvurmaya devam ediyor. Yargıtay’ın son kararı ise işten ayrılış tarihinden itibaren 5 yıl geçtikten sonra açılan yıllık izin ücreti davaları bakımından belirleyici oldu.

11 Yıl Çalıştı, İzin Ücretini Alamadan Hayatını Kaybetti

Karara konu olayda D.K., çalıştığı işyerinden emeklilik nedeniyle ayrıldı. Tam 11 yıl boyunca görev yapan D.K., yapılan görüşmelere rağmen kullanmadığı yıllık izinlerin ücretini alamadı. D.K.’nın vefatının ardından yakınları, kullanılmayan izin ücretleriyle birlikte diğer işçilik alacaklarının tahsili talebiyle İş Mahkemesi’nde dava açtı. Davacı taraf, D.K.’nın davalı şirkete ait yurt dışı şantiyelerinde demir ustası olarak 11 yıl çalıştığını belirtti. D.K.’nın haftanın 7 günü çalıştığı, buna karşın hak kazandığı alacakların ödenmediği ileri sürüldü. Dava kapsamında kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsil edilmesi istendi. Davalı inşaat şirketi ise zamanaşımı itirazında bulundu. Şirket, müteveffanın iş sözleşmesinin işin bitmesi nedeniyle sona erdiğini ve kendisine ödenmesi gereken herhangi bir alacağın kalmadığını savundu.

Mahkeme 110 Günlük İzin Hakkı Buldu

İş Mahkemesi, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları ve dosyadaki deliller doğrultusunda D.K.’nın davalı işyerinde işçi olarak çalıştığını tespit etti. Mahkeme, iş sözleşmesinin tazminat gerektirmeksizin feshedildiğinin davalı tarafça kanıtlanamadığına karar verdi. Bu nedenle D.K.’nın kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı değerlendirildi. Mahkeme ayrıca D.K.’nın çalışma dönemi boyunca toplam 110 gün yıllık ücretli izin hakkı bulunduğuna hükmetti. İşverenin, hak kazanılan yıllık izinlerin kullandırıldığını veya bu izinlere ilişkin ücretlerin ödendiğini ispatlayamadığı belirtildi. Bununla birlikte fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle dava kısmen kabul edildi. Davalı taraf kararı istinafa taşıdı. Bölge Adliye Mahkemesi, yapılan itirazları reddetti. Bunun üzerine dosya temyiz incelemesi için Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin gündemine geldi. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, oy birliğiyle verdiği kararda yıllık izin alacakları yönünden zamanaşımı süresinin 10 yıl değil, 5 yıl olduğunu belirtti. Bu gerekçeyle Bölge Adliye Mahkemesi’nin hükmü bozuldu. Karar, kullanılmayan yıllık izin ücretlerinin işten ayrılış tarihinden itibaren 5 yıl içinde talep edilmesi gerektiğine ilişkin emsal nitelikteki yaklaşımı ortaya koydu.